مقدمه: این پژوهش با هدف تبیین الگوی علی دل زدگی زناشویی بر اساس بلوغ عاطفی و بلوغ اجتماعی در میان افراد متاهل شهر شیراز انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر مطالعه ای توصیفی و از نوع همبستگی است که حجم نمونه این تحقیق شامل 362 نفر (270 زن و 92 مرد) از افراد متاهل است که در بازه ده ساله زندگی زناشویی هستند و به شیوه در دسترس انتخاب گردیدند. ابزار استفاده شده در این پژوهش شامل مقیاس خودگزارشی دل زدگی زناشویی پاینز (1996)، مقیاس بلوغ یاشویر سینگ و بهارگاوا/ EMS (1991) و مقیاس پرسش نامه بلوغ اجتماعی رایو (1973) بود. برای تحلیل داده های حاصل از جمع آوری مقیاس های یادشده از جامعه نمونه، علاوه بر آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار و ماتریس همبستگی)، از آمار استنباطی (الگوی معادلات ساختاری) در نرم افزار AMOS استفاده شد. یافته های پژوهش: یافته های پژوهش نشان داد که بلوغ عاطفی دل زدگی زناشویی را به صورت منفی و معنادار پیش بینی می کند (P˂, 0. 01، β, =-0. 69)؛ اما بلوغ اجتماعی پیش بین معناداری برای دل زدگی زناشویی نیست (P˂, 0. 01، β, =-0. 09). پس از محاسبه الگو با در نظر گرفتن شاخص های اصلاح برون داد نرم افزار ایموس، این الگو اصلاح شد و با هشت شاخص برازش گردید. به طورکلی، نتایج این تحلیل نشان داد که الگوی نهایی برازش مطلوبی دارد. بحث و نتیجه گیری: الگوی علی نشان داد که بلوغ عاطفی قادر است دل زدگی زناشویی را به صورت منفی و معناداری پیش بینی کند؛ اما بلوغ اجتماعی پیش بینی کننده معناداری برای دل زدگی زناشویی نیست.

هدف از این مطالعه بررسی رابطه بلوغ عاطفی مادران با اختلالات رفتاری دانش آموزان مقطع ابتدائی در شهر تبریز می باشد. روش این مطالعه از نوع همبستگی بوده و جامعه آماری شامل تمام دانش آموزان دخترو پسر ابتدایی در سال تحصیلی 90-89 در تبریز است، با نمونه گیری خوشه ای 1032 دانش آموز توسط مقیاس C SI-4 (اسپیرافکین و گادو، سال 1994) دارای اختلال تشخیص داده شدند. به منظور تحلیل داده ها از آزمون همبستگی پیرسون و آزمون خی دو استفاده شد. آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که بلوغ عاطفی مادران با اختلالات رفتاری فرزندانشان رابطه معناداری دارد (p<0.01 و r=0.434). همچنین بین تمام مولفه های بلوغ عاطفی مادران با میزان اختلالات رفتاری فرزندان رابطه معنادار یافت شد.

هدف: پژوهش حاضر، با هدف تعیین رابطه بین ویژگی های شخصیتی، بلوغ عاطفی و باورهای فراشناختی با گرایش به طلاق عاطفی زوجین شهر زنجان انجام گرفت. روش: پژوهش از نوع همبستگی و جامعه آماری آن شامل دانشجویان متاهلی بودند که در سال تحصیلی 96-95 در دانشگاه زنجان مشغول به تحصیل بودند. نمونه این پژوهش 150 دانشجوی متاهل بود که به شیوه ی نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده ها از طریق پرسشنامه های صفات شخصیتی مک کری و کاستا (1990)، بلوغ عاطفی سینگ و بهارگاوا (1974)، باورهای فراشناختی ولز (2000) و طلاق عاطفی گاتمن (2008) گردآوری و با ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چند متغیری مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند. یافته ها: یافته ها نشان داد بین ویژگی های شخصیتی وظیفه شناسی و مقبولیت با گرایش به طلاق عاطفی رابطه منفی معنا دار و بین ویژگی شخصیتی روان آزرده خویی و گرایش به طلاق عاطفی رابطه مثبت معنا دار وجود دارد (01/0>P). همچنین، یافته ها نشان داد بین بلوغ عاطفی و گرایش به طلاق عاطفی رابطه مثبت معنادار و بین باورهای نگرانی مثبت با گرایش به طلاق عاطفی رابطه مثبت معنادار وجود دارد (01/0>P). به طور کلی مقبولیت و وظیفه شناسی به طور منفی و معنادار و روان آزرده خویی و بلوغ عاطفی به طور مثبت و معناداری گرایش به طلاق عاطفی را پیش بینی می کنند. نتیجه گیری: با عنایت به نقش ویژگی های شخصیتی، بلوغ عاطفی و باورهای فراشناختی در طلاق عاطفی می توان راه های مقابله موثر با پدیده طلاق عاطفی را شناسایی و در مداخلات روان شناختی و مشاوره ای برای زوجین بکار گرفت.

زمینه: آزار عاطفی نوعی خشونت بین فردی است که سبب از بین رفتن صمیمیت و جدایی زوجین را در پی دارد. فقدان صمیمت زناشویی همراه با بلوغ عاطفی پایین میل به آزار عاطفی در بین زوجین را افزایش خواهد داد. در مطالعات پیشین عوامل مؤثر بر آزار عاطفی مورد بررسی قرار گرفته است، اما مطالعه ای که آزار عاطفی بر اساس بلوغ عاطفی و تمایزیافتگی خود با نقش میانجی گری صمیمیت زناشویی را در جامعه مورد پژوهش بررسی کند، یافت نشد. هدف: هدف پژوهش حاضر تعیین الگوی روابط ساختاری آزار عاطفی بر اساس بلوغ عاطفی و تمایزیافتگی خود با نقش میانجی گری صمیمیت زناشویی بود. روش: روش پژوهش حاضر توصیفی، از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر سنندج در سال 1401 بود که از میان آن ها 222 نفر از طریق روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده در پژوهش شامل پرسشنامه آزار عاطفی (براهیمی، 2008)، پرسشنامه بلوغ عاطفی (سینگ و بهارگاوا،1991)، پرسشنامه تمایز یافتگی خود (اسکورن و فریدلندر، 1998) و پرسشنامه صمیمیت زناشویی (آسوده و تیموری،1387) بود. تحلیل داده ها با استفاده از روش همبستگی پیرسون، مدل سازی معادلات ساختاری و الگوریتم حداقل مربعات جزئی 3-SMARTPLS و SPSS 23 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج حاکی از برازش مدل کلی پژوهش با داده های تجربی بود. یافته ها نشان داد بلوغ عاطفی، تمایزیافتگی خود و صمیمیت زناشویی به صورت مستقیم قادر به پیش بینی آزار عاطفی هستند (0/001 P<). هم چنین، اثر غیرمستقیم بلوغ عاطفی (0/001 P<) و تمایزیافتگی خود (0/001 P<) با میانجی گری صمیمیت زناشویی بر آزار عاطفی معنادار بود. نتیجه گیری: با توجه به یافته های بدست آمده در پژوهش حاضر که بلوغ عاطفی پایین و تمایز یافتگی خود در بلند مدت سبب کاهش صمیمیت زناشویی می شود و این امر به مرور باعث ایجاد آزار عاطفی و بروز تعارض زناشویی در بین زوجین می شود؛ لذا پیشنهاد می شود برای کاهش آزار عاطفی از روش های آموزش بلوغ عاطفی و صمیمت زناشویی استفاده کرد و توجه بیشتر مراکز مشاوره و روان درمانی به این متغیر ها در پیش بینی آزار عاطفی زوجین ضروری به نظر می رسد.